พุธ 31 ม.ค. 2550 ได้ไปดูหนัง ไฟน่อลสกอร์ มาแล้ว รอบกิจกรรมเดียวกับเพื่อนๆในเอ็มไทยเนี่ยแหละ หนังคงทำให้คนที่เคยผ่านมัธยมปลาย คิดถึงชีวิตในห้องเรียน และยังฝังใจกับความเครียดช่วงสอบ และความเครียดกับการถูกฝากความหวัง ความเคว้งคว้างเมื่อพบว่า เฮ้ย เราจะเรียนจบแล้ว ชีวิตจริงมันก็แบบนี้แหละหนังโอเคนะครับ สุดท้าย ขอฝากบล๊อกคนดูแลเซคชั่นนี้หน่อย http://tylerdurden.blog.mthai.com/

อ่ะนะครับ

ผม จบมอสาม ก็ได้โควต้าเรียนสายช่าง จากขาสั้น เป็นขายาว มือถือตะไบ บัดกรี มิเตอร์วัดไฟ
ตอนนั้น รู้สึกว่า เด็กช่าง จะมีความเป็นผู้ใหญ่กว่าพวกเด็กมอปลาย
พวกนั้น ยังต้องเรียนกันแบบเด็กๆ แต่เราเหมือนกับได้ลงมือทำงานแบบผู้ใหญ่กันแล้ว
อยากให้มีหนังช่างกลในแง่มุมดีดีบ้างจัง แบบเด็กเดนไม่เอานะ
เด็กช่างก็สู้ชีวิตนะ

ส่วนหนังไฟน่อลสกอร์ ก็เป็นการตามติดชีวิตของเด็กมอปลาย ของชนชั้นกลางในกรุงเทพ
ที่ดูไม่ค่อยดิ้นรนกับชีวิตนัก วันๆก็มีแต่เรื่องเรียน เพื่อน และความรัก
จริงๆแล้ว ชีวิตวัยรุ่นมันก็สบายใจตรงนี้แหละ เรื่องมันไม่เยอะแยะ
พอโตแล้ว ทั้งหมดก็สลายไป ดั่งความฝันที่เลือนลาง

ฉากที่ชอบมากๆคือ นั่งคุยริมทะเล โอ . .  การได้นั่งคุยกับเพื่อนๆ แบบเปิดใจนี่มันโอเคนะ
อีกฉากคือ การประกาศผลเอนท์ ผมเอาใจช่วยไปกับเขามากๆเลย

ข้อเสียของหนังเรื่องนี้ก็คือ ไม่ค่อยจะมีสาวๆเลยนะ เฮ้อ เฉา . . .